Vala, najbrži trkač

Po motivima predanja starosedelaca
Latinske Amerike

 

Carevina

Davno, vrlo davno, na početku civilizacije, u jednoj carevini u kojoj ljudi joш nisu bili otkrili točak, jer im nije ni trebao, živeo je jedan mladić po imenu Vala. Vala je važio za najbržeg trkača u carevini. Nije on bio trkač iz hobija, niti trkač na sportskim takmičenjima. Njemu je trkač bilo zanimanje. Prenosio je poruke od jednog vojnog utvrđenja do drugog.

Bila je to veoma velika carevina. Trebalo je neprekidno trčati mesec dana da bi se stiglo sa jednog njenog kraja na drugi. Razume se, carevi trkači su prelazili tu razdaljinu za mnogo kraće vreme, a naш junak, Vala, kao najbrži među njima, za joш kraće.

Carevina se prostirala od slabo naseljenih planina na istoku, do gotovo vertikalnih litica koje su se spuшtale u zapenuшano more na zapadu, od visokih planinskih lanaca pod snegom na severu do beskrajne visoravni na jugu prekrivene gustim шumama. Gotovo celu carevinu su činile planine obrasle шumom. Travnata brda na kojima pase stoka i nizine duž reka pretvorene u njive bile su retkost.

Imala je carevina puteve, ali su bili tek toliko шiroki koliko da prođe nosiljka sa carem. Gde je tle bilo ravnije i moglo da bude blata – a to su samo kratke deonice, uglavnom uz carevu palatu – putevi su bili popločani kamenom. Dalje od palate, umesto puteva, vodile su peшačke staze, pele su se uz planine, vijugale visovima, izbijale na prevoje i opet sa druge strane krivudale preko planina. Staze su bile prilagođene samo za trkače i hod životinja koje prenose robu iz jednog carskog okruga u drugi.

Jahali su carevi podanici i konje, jahali i magarce, ali na kraćim rastojanjima, uglavnom blizu palate i sediшta okruga, oko kojih je iskrčena шuma i ima livada. Da se poruke prenose na konju, ili jaшući neke druge životinje, nikom nije padalo na pamet, jer su шume bile neprohodne, a i da nisu, svaki i najloшiji trkač će pre stići trčeći okolo шume nego se konjem provlačiti kroz nju.

Carstvo je bilo veliko i bogato. Zato je privlačilo razbojnike i divlja plemena, a okolne carevine su želele da ga porobe i domognu mu se bogatstva. Car je zato na svim granicama držao dobro obučene i do zuba naoružane granične jedinice, a u okruzima uvek spremnu vojsku.

Poruke između vojnih jedinica prenosili su trkači. Brže i pouzdanije sredstvo od trkača bilo je nezamislivo u takvoj planinskoj i шumom prekrivenoj carevini. Da bi carevina uvek imala odmorne trkače, car je na svaka dva sata trčanja postavio vojno utvrđenje sa posadom u kojem su dežurali odmorni trkači da trče dalje umesto onih koji do stanice dotrče. Poruke su trkači nosili u izdubljenim čaurama od trske, čvrsto privezanim za pojas, kako bi im ruke bile slobodne da trče brže i sa manje zamaranja.

[...]

Nastavak čitajte u knjizi BAJKE ZA VELIKU I MALU DECU koju možete naručiti slanjem poruke na mejl izdavaču suza.dream@outlook.com ili popunjavanjem obrasca, odnosno slanjem poruke preko ovog bloga. Knjiga je izdata u ćiriličnom i latiničnom izdanju. U njoj je, osim ove, još pet bajki na ukupno 348 strana sa 64 ilustracije koje dočaravaju scene iz bajki.

© 2025 Branimir Perić

Tekst može biti preuzet i objavljen samo u delovima i to isključivo uz poštovanje sledećih uslova: (1) uz navođenje punog imena i prezimena autora i postavljanje linka na početnu stranice ovog teksta na sajtu sa koga je skinut, (2) bez izmena preuzetog teksta i (3) pod uslovom da se preuzimanje i objavljivanje ne vrši u komercijalne svrhe. Preuzimanje, kopiranje i objavljivanje ovog teksta suprotno navedenim uslovima predstavlja kršenje autorskih prava.